150. rocznica śmierci Aleksandra Fredry – polskiego hrabiego herbu Bończa, najwybitniejszego komediopisarza w historii literatury polskiej, pamiętnikarza, poety, ziemianina, oficera, wolnomularza, tworzącego w epoce romantyzmu. Fredro napisał kilkadziesiąt utworów scenicznych: jednoaktówek i komedii wieloaktowych, fars, grotesek i wodewilów, które szybko trafiały na sceny teatru lwowskiego, warszawskiego i krakowskiego. Najlepsze i najbardziej do dziś znane sztuki powstały w pierwszym okresie twórczości. Debiutem była komedia „Intryga na prędce” (1817 r.), przerobiona później na sztukę „Nowy Don Kichot czyli sto szaleństw”, do której muzykę napisał Stanisław Moniuszko.W 1818 roku w wieku 25 lat napisał pierwszą ważną komedię Pan Geldhab. Pisał komedie obyczajowe, głównie z życia szlachty prowincjonalnej. W mistrzowski sposób tworzył charakterystyki postaci, kształtował akcję, wprowadzał elementy humorystyczne, podpatrywał i wykorzystywał komizm teatru ludowego, bawił się językiem. Jego najsłynniejsze utwory, które weszły do kanonu polskiej literatury to Zemsta, Śluby panieńskieczyli Magnetyzm serca, Pan Jowialski, Damy i huzary, Mąż i żona, Dożywocie. Jest autorem również ponadczasowych wierszy i bajek dla najmłodszych, które wyróżniają się rytmicznością, prostotą i morałem np. Paweł i Gaweł, Małpa w kąpieli, Osiołkowi w żłoby dano. Dorobek Fredry to także wspaniałe teksty pamiętnikarskie, stanowiące świetne źródło historyczne i obyczajowe: Trzy po trzy, Zapiski starucha.Utwory Fredry były tłumaczone na wiele języków, m.in. na angielski, francuski, niemiecki, rosyjski, czeski, rumuński, węgierski, słowacki.
